Nu gaat het echte werk dan toch beginnen! Tentjes inpakken en de laatste kritische afwegingen over wat wel of niet mee naar boven gaat worden gemaakt. Om negen uur treffen we de medecursisten Norbert, Tom, Henk en Hans vol verwachting bij de ingang van de camping. Eén van de gidsen, de vijftiger Klaus, is ook netjes op tijd. De andere gids, de 34-jarige Gerhold, is er nog niet. Klaus stuurt ons vast op weg richting de Drei Brunnen, terwijl hij op Gerhold wacht. Even later zien we ze voorbij scheuren in hun autootjes.
Bij een parkeerplaats treffen we elkaar weer en beginnen aan de klim naar de Berglhütte. Het is warm en voor we het weten staat het zweet niet alleen op ons voorhoofd.
Zevenhonderd meter hoger stoppen we bij de Berglhütte en rusten even uit onder het genot van de eerste mueslirepen. Vervolgens laten we zoveel mogelijk spullen achter in de hut en gaan licht bepakt naar de Niederer Ortlerferner om het lopen op stijgijzers weer op te halen.
We oefenen het klimmen in het ijs in een ijswand die verdacht verticaal is en waar we zonder pickel, maar mét de zekerheid van een top-rope, in moeten zien te komen. Dat worden dus natte handschoenen!
Even pauze onderaan de oefenwand
Gerhold is net een Tasmanian Devil. Woeste kop met haar, priemende bruine ogen en altijd een grote grijns die eindigt in zijn bolle konen. Hij klimt voortvarend de wand op om het touw te verankeren en na afloop weer even snel en vastberaden naar beneden. Zoals vele oostenrijkse gidsen roken Gerhold en Klaus graag een shagje terwijl wij ploeteren in het ijswandje. Het blijkt voor Klaus de zevende cursus in dit gebied op rij te zijn.
Op de terugtocht maken we een depot met de ijzerwaren, omdat we morgenochtend hier weer langskomen. Dat scheelt weer wat energie.
’s Avonds krijgen we in de Berglhütte een uitgebreide maaltijd. Klaus waarschuwt ons al dat de porties in de loop van de week wat kleiner zullen worden.
De eerste nacht op hoogte wordt er goed geslapen, wellicht niet in de laatste plaats door het tikken van de regen op het dak.
