De Monte Zebru (3735) staat op het programma. Tom en Norbert leiden ons vanaf de Rifugio V Alpini, over de Zebru Ferner naar de voet van de Monte Zebru. We klimmen gestaag en komen steeds meer in de mist. De rugzakken laten we achter onderaan een firn-wand van ca 80 meter, die leidt naar de topgraat. Ook hier moeten er weer twee voorklimmen, vandaag dus Tom en Norbert, en wordt er halverwege stand gemaakt, waarna de rest aan het korte touw kan volgen. Deze wand is echter een stuk minder steil dan die onderaan de Ortlerpas.
Beklimming van een ijswand onder de topgraat van de Monte Zebru
De topgraat is heel aardig. Beetje klauteren over de rotsen, prachtig sneeuwgraatje en voor je het weet is de top van de Monte Zebru bereikt. Helaas geen uitzicht.
Op de terugweg doen we nog het Bivacco Citta di Oantu (3535) aan, waar we ‘lunchen’. Voor de meesten betekent dit een paar muesli-repen of wat chocolade, wat wordt weggespoeld met water of thee. Voor culinaire hoogstandjes moet je een andere hobby zoeken!
We twijfelen of de regenbroek aan moet, maar we wagen het om zonder plastic pijpen de berg af te dalen.
Ergens halverwege de gletsjer gaan we een spletenredding in het echt uitvoeren. We moeten allemaal een keer springen en een keer iemand boventakelen.
Het slachtoffer moet zich dan ook echt met volle overgave in de onmetelijk diepe spleet laten vallen. Dat gaat fantastisch, totdat blijkt dat je eerst een sneeuwpilaartje raakt, maar dit terzijde.
De kracht die op je komt te staan als je alleen de gevallene moet houden is groot, maar houdbaar. Dan wordt de pickel in de firn gestampt, waaraan het prusiktouwtje met een ankersteek is bevestigd. Nu langzaam het gewicht van het slachtoffer overbrengen op de prusik en maar hopen dat de pickel er niet fluks weer uitwipt. Nu snel een zelfzekering maken en kijken , over de rand, en proberen om contact te krijgen. Gelukkig, Jan leeft nog en kijkt rustig de wondere wereld van de spleet rond.
Aan het losse einde van het hoofdtouw maak ik een karabiner vast en laat die zakken totdat die Jan heeft bereikt. Hij maakt deze vast aan zijn gordel, terwijl ik mij concentreer op de gestoken prusikknoop. Ook leg ik nog een pickel onder het hoofdtouw, net bij de rand van de spleet, om het ingraven van het touw te voorkomen. Deze pickel wordt ook met een karabiner aan het hoofdtouw bevestigd, zodat deze niet onverhoeds in de spleet tuimelt.
De seilrolle is nu gereed en trekken maar. Rustig aan, dan breekt het lijntje niet en raak je niet buiten adem. Vijfentachtig kilo is een heel gewicht om naar boven te hijsen. Dat lukt dan ook prima als je er de tijd voor neemt en de prusikknoop vaak vastzet om even uit te rusten. Voor je het weet is het achter de rug en mag een ander koppel de sprong wagen.
Terwijl Norbert in de spleet bungelt krijgt Jan de nodige instructies
We gaan weer terug naar de hut en vergeten onderweg niet om opnieuw de morene die we gisteren zijn afgeskied opnieuw op dezelfde wijze af te dalen.
Ondertussen is er een lekker zonnetje doorgebroken en kunnen we bij terugkomst bij de hut nog lekker in het zonnetje genieten van een biertje.
Er is nog een groep Nederlanders. Een aantal ervan heeft een CII- of een CI cursus gedaan. Ze zijn nu zelfstandig aan het klimmen en willen morgen naar de Berglhütte via de Ortlerpas. We vertellen van de steile ijswand en ze zijn plotsklaps wat minder zelfverzekerd. Zeker als we nog een prachtige gier langs zien zweven, met een enorm indrukwekkende spanwijdte.
