De Germans zijn al voor dag en dauw opgestaan en hebben veel van hun spullen achtergelaten.
Het water is op en de bron weer bevroren. Gelukkig hebben onze oosterburen nog een paar liter water achtergelaten.
Tegen een uur of acht gaan we naar boven. Na een steile morene komen we op de gletsjer. Hier is geen sprake van even rustig inlopen, maar we moeten gelijk stevig aan de bak.
Bij een rotspartij laden we de overbodige spullen in een bivakzak en laten die achter.
We stijgen gestaag aan het touw verder en zien op een gegeven moment dat de vier Duitsers al weer aan de afdaling zijn begonnen. Ze hadden, net als ons, het plan om de Torre di San Orso (3618) te beklimmen. Onderweg spreken we elkaar. Ze blijken de top niet gehaald te hebben; de zoontjes hadden geen zin meer.
Wij besluiten even rechts van Col Coupé di Money recht naar boven te gaan over een sneeuwveld van ca. 45 graden. Als we nou eens wat eerder waren vertrokken was het klimmen wat eenvoudiger geweest; nu zak je gewoon flink weg in de sneeuw en op andere stukken is de firn nog zo hard dat de stijgijzers niet uit kunnen.
Na enige tijd komen we aan de rotsen die de top van deze berg vormen. De overgang van sneeuw naar rots is lastig. Jan vindt als eerste een doorgang. Die vind ik echter wat te lastig, maar uiteindelijk slaag ik erin om nog wat verder te klimmen over het ijs en zodoende ook de rotsen te bereiken. Dan is het verder gewoon leuk klimmen naar de top, waar we een schitterend uitzicht hebben op de ons omringende bergwereld. Uiteraard de Gran Paradiso, Herbetet en Grivola, maar ook de Ciaforon, en in de verte de Matterhorn en het Monte Rosa massief.
We genieten van het uitzicht en onderwijl eten we wat.
Jan op de top van de Torre di San Orso (3618)
Uitzicht op de Torre di San Andrea (3651)
Ronald op de top van de Torre di San Orso (3618)
Tegen een uur of twaalf gaan we weer naar beneden en stampen de sneuwhellingen af.
In de loop van de middag komen we weer bij het Bivacco aan. Helaas blijkt er geen water meer te stromen, zodat we moeten zoeken in een slucht achter de hut. Gelukkig heb ik nog net op tijd in de gaten dat de sneeuw in de slucht nog gewoon ijs is en je zonder stijgijzers en touw gewoonweg geen water kan halen.
Dan maar wat ijs smelten. Dat gaat prima, maar wat een raar kleurtje???
Om een uur of vier pakken we ons boeltje weer bij elkaar en dalen af naar Valnontay. Na een tijdje zien we drie figuren in het berglandschap, die een wat minder lompe tred hebben dan de meeste bergsporters. Het blijken drie hollandse meiden te zijn die op weg zijn naar Bivacco Money om er te overnachten. Krijg ik van Jan natuurlijk weer de schuld dat we uitgerekend nu weer naar beneden moesten…
Om een uur of zeven zijn we weer op de camping waar we ons voor de zoveelste keer inschrijven.
Het einde van een geslaagde bergsportweek. De eerste keer zonder gids is ons prima afgegaan, dat doen we volgend jaar weer. Hopelijk kunnen we dan nog één of twee klimmers vinden die met ons meegaan, want voor het wat moeilijkere werk is een tweemans touwgroep toch wat klein en een 50 meter touw erg lang!
Ciao ! (Ook hier is een Nefit Sleeve goed te gebruiken!)
