Om een uur of negen nemen we het tandradtreintje vanuit Chamonix naar Montevert. Leuke rit in deze toeristenboemel naar het station op zo'n 1900 meter hoogte.
We gorden de rugzak weer om en dalen over een paadje naar een punt waar er trappen zijn aangebracht tegen een steile rotswand. In feite is die wand ontstaan doordat de gletsjer in de loop van de tijd een geul heeft uitgesleten.
Natuurlijk zijn er niet alleen bergsporters, maar ook diverse toeristen die ook de steile trappen proberen af te dalen. Sommigen lukt dat wel, anderen zijn halverwege erg bang.
Onderaan de trappen ligt de gletsjer 'Mer de Glace'. Deze ijszee begint met een zeer aper gedeelte, waar tientallen klasjes hun best doen om hun eerste schreden met stijgijzers op het ijs te zetten.
Klasjes oefenen op de Mer de Glace.
Wij lopen rustig door deze gigantische oefentuin en komen op een gedeelte van de gletsjer zonder spleten. Om ons heen ontvouwt zich een schitterend panorama: lange gletsjers, hoge weerbarstige pieken, enorme morenes en steeds snel wisselende wolkenformaties. De Dent Géant (grote tand) blijft een beetje verborgen achter de wolken. We denken de Grandes Jorasses te zien, maar als de wolken even optrekken zien we rechts van die vermeende bergketen de èchte Grandes Jorasses verschijnen, en vallen de eerste in het niet.
We eten wat op de gletsjer, op een punt waar er weer flinke spleten, heuvels en dalen in de gletsjer komen. Na bestudering van de kaart blijkt dat we al te ver gelopen zijn. We moeten meer richting morene en klauteren er lustig op los. We zijn nog niet aan het touw geweest, omdat er geen sneeuw op de gletsjer ligt. De stijgijzers priemen zich vast in het ijs bij elke stap of sprong. Op een gegeven moment liggen er zoveel stenen en gruis op het ijs dat we de stijgijzers uit doen.
Opvallend zijn de vaak prachtige kristallen die hier op veel te grote rotsblokken lijken te groeien. Enkele kleinere exemplaren verdwijnen in de rugzak.
Op een gegeven moment komen we bij 'Les Échelles' , oftewel : De Trappen. Nu moeten we weer trappen omhoog klimmen, maar nu wel een stuk langer dan de eerdere. Eigenlijk is het een kletterstieg, maar we klimmen toch zonder zekering naar boven. Vervolgens is het nog een best stukje lopen naar de Réfuge du Couvercle op 2687 meter hoogte.
Réfuge du Couvercle
Een mooie stenen hut met blauwe luiken voor de ramen. De oude hut staat er ook nog en ligt onder een gigantische rots, die als een natuurlijk dak dienst doet.
We schrijven ons in en de huttenwaard vraagt wat we morgen van plan zijn te gaan doen. "Les Courtes" laten we ons ontvallen, en dan blijkt dat we om 02.00 uur moeten ontbijten.
's Avonds eten we soep met brood en prima kaas (Tomme de Savoiage), gevolgd door rijst met kip en een toetje à la Bonduelle (gemengde vruchten uit blik).
Daarna om ca. 20.30 uur slapen in kamer 2. Er is ruimte voor ongeveer 24 personen, maar we zijn met vier.
