Plotseling sta je in een vliegende sneeuwstorm op 2350 m hoogte. Inderdaad, winterse, wat zeg ik: arctische omstandigheden!
Het begon zo goed vanochtend. Ontluikend zonnetje, enkele wolkjes, aangename temperatuur. Eitjes koken, lekker ontbijtje, kortom een frisse start.
Toen we het boeltje hadden ingepakt en het Valpellinedal in reden zagen we al dat er iets aan de hand was. Een mistige waas in de hogere regionen. In de buurt van het stuwmeer zagen we een auto met sneeuw op het dak naar beneden rijden.
Na een blik op het stuwmeer te hebben geworpen reden we een stukje terug en parkeerden de auto in een bocht op ca. 1910 m hoogte.
We liepen een heel stuk parallel aan de berg. Dan weer wat naar boven en dan weer wat naar beneden. Na een flinke tijd werd het langzaam wat guurder, totdat we uiteindelijk in een sneeuwstorm zijn beland. Gelukkig blijken het windvlagen, maar de lol is er echt af. Het is nog ver naar het bivacco, de omstandigheden slecht en de route onzeker. Kortom, we besluiten om terug te gaan.
Even over tweeën zijn we weer bij de auto en overleggen we wat te doen.
We zien dat het in het zuiden beter weer is en rijden naar het ons bekende Valnontey. Op camping Lo Stambecco zitten we rustig een uurtje in de zon met een versnapering en zetten vervolgens de tent op.
's Avonds eten we in het naastgelegen hotel, om vervolgens op de camping nog even warm in de 'bar' te zitten. We raken aan de praat met twee haagse vrouwen die gisteren waren aangekomen en ons verzekerden dat het 's nachts erg koud is. We nemen maar een grappaatje als warmhoudertje.
