Om half acht sluiten we de deur van het bivacco. We lopen in een windstille vrieskist. Strak blauwe hemel en een stijf bevroren morene. Dat laatste zorgt ervoor dat het ongemakkelijk is om te stijgen. Op een gegeven moment doen we de stijgijzers maar onder.
De spullen die we niet echt nodig hebben laten we achter in een vuilniszak bij een grote rots, zodat we met lichtere bepakking kunnen stijgen.
Ook de sneeuw op de gletsjer is keihard en daarom laten we ook de sneeuwschoenen achter. We sjouwen maar door over de gletsjer en gaan ook nog een stuk aan het touw.
Torre de Gran San Pietro is ons doel. De route loopt onder de Paganini-graat door, wat echter niet blijkt te gaan, omdat er wel erg veel spleten zijn. Dan maar naar boven richting Col de Money. Daar moet ik het voor gezien houden, omdat de stijgsnelheid wel erg laag wordt.
Jan, sportman van het jaar van het mooie Zuid-Hollandse baggerdorpje S. ,gaat nog een stukje verder. Hij belandt op de Paganini-graat, alwaar het kennelijk lastig klimmen is en hij keert na niet al te lange tijd weer om.
We nemen de tijd voor het maken van foto's en genieten van het uitzicht. Vervolgens keren we terug op onze schreden.
Bij een bevroren riviertje hoor en zie je het water stromen onder een dun laagje ijs over de rotsen. Ik bik wat ijs weg en kan water opvangen in de veldfles. Dit is tenminste drinkbaar, want aan dat water van gesmolten sneeuw zit wel een heel raar smaakje.
En zo stampen we maar door naar beneden en komen om half vijf weer bij de camping aan. Dit is zo'n beetje het laatste plekje in het dal waar de zon nog schijnt, dus genieten we weer met een versnapering in het gras.
's Avonds eten we in het hotel een rijkelijk gevuld soepje dat gesneden dient te worden, gevolgd door een stukje konijn en nectarines in witte wijn toe.
Ondertussen is het buiten gaan sneeuwen, begeleidt door een windje.
In de bar nemen we nog enkele grappaatjes, terwijl de bergen buiten wit worden.
