Om 5.15 uur gaat de wekker af en we kijken naar buiten om te zien hoe het weer ervoor staat. Er zijn veel wolken te zien, maar het is wel droog.
De huttenwaard heeft een ontbijt klaargezet waar we gebruik van maken. Het brood is oud en daar zijn we blij mee, want dat hoort zo bij het ontbijtritueel in een berghut.
Om 06.00 uur gaan we op pad en volgen een paadje richting het Zuiden en zien in de verte enkele metershoge steenmannen. Via een steil couloir komen we op een morenedam die we naar boven volgen. Onderweg komen we over diverse sneeuwvelden, waarvan de sneeuw redelijk zacht is. De stijgijzers kunnen in de rugzak blijven evenals de pickel.
We volgens de route richting het Schölljoch. Vanaf het joch gaan we naar het Noorden en lopen de Zuid-westwand van de Üssere Barrhorn (3610 m) op. De wand bestaat uit losse stenen en puin, waarop geen sneeuw ligt. De Oost-wand is heel steil, waardoor er ook geen sneeuw op de top ligt.
Om tien uur komen we op de top aan en maken enkele foto’s bij het topkruis. Ook schrijven we wat in het topboek. Er staan slechts enkele Nederlandse schrijverijtjes in.
Het weer wordt steeds slechter. Straf windje met wat sneeuw en in de verte donkere wolken, wat dreigend gerommel en helaas weinig zicht. (Later zal blijken dat er een vreselijk noodweer over Zwitserland raast, enkele tientallen kilometers ten Noorden van ons. Het ergste in tien jaar. Het laat een spoor van vernieling achter…).
Na een kwartiertje ‘skiën’ we de puinhelling weer af en gaan terug naar het joch. Soms lopen we tijden in een dichte mist, die opeens weer oplost zodat we ons weer kunnen oriënteren.
Om een uur of één zijn we bij de hut en pakken enkele spullen die we hadden achtergelaten. Even wat eten en vervolgens gaan we weer op pad richting de auto. Net voordat we bij het stuwmeer aankomen nemen we een alternatieve route richting het Noorden. Het pad stijgt eerst een heel stuk en voert vervolgens links uit de flank richting een kapel. Helaas is het pad door een lawine deels verwoest. Na de kapel voert het paadje slingerend door een bos en na veel omwegen komen we om een uur of drie bij de auto aan.
Na wat bijgekomen te zijn pakken we het boek van Egon Hüssler erbij en zoeken een mooie klettersteig uit voor morgen. Het wordt Leukerbad.
Met de Mazda 6 rijden we rustig (zoom zoom ?!?) door het smalle en stille Turtmanntal en moeten nog een tijdje noodgedwongen stoppen, omdat er een reparatie aan de weg wordt uitgevoerd. Uiteindelijk komen we weer in het hoofddal uit waar de Rhône doorheen stroomt. Vervolgens rijden we aan de Noordkant van dit dal weer een berg op en komen uiteindelijk in Leukerbad.
Dit dorp is niet bepaald authentiek meer te noemen, omdat er veel moderne bebouwing is gerealiseerd.
De camping ‘sportarena’ ligt onderaan een prachtig bergmassief, dat inderdaad een soort arena vormt. Door de verrekijker kunnen we al een stukje van de klettersteig zien in de wand van de Daubenhorn.
’s Avonds eten we in een Italiaans restaurant en ondanks alle inspanning van vandaag krijg ik mijn pizza maar half op.
Filmpje op de top
Uitlopers van de Turtmanngletscher
Brunegggletscher
Innere Barrhorn
Op de Üssere Barrhorn op 3610 meter
Slecht weer in de verte
Terugblik richting stuwmeer vanaf Schafalp
Daubenhorn gezien vanaf de camping
