We vragen ’s ochtends aan de huttenwaard of de Nederlanders al terecht zijn. Dat blijkt gelukkig het geval. Ze zijn om half drie ’s nachts gevonden en naar het Brandenburgerhaus gebracht waar ze nu slapen.
Gevijven lopen we rond een uur of acht vanuit de hut naar beneden richting de brug over de gletsjerbeek.
Aan de andere kant volgen we het pad naar boven dat ons richting het Hauslabjoch voert. In de verte zien we de Schöne Aussichthütte, die hoog boven een skigebied uittorent met een zo te zien nieuw futuristisch terras.
Het pad voert langs een gletsjer en we besluiten om rond de 3000 meter het pad te verlaten en de gletsjer op te gaan. Aangesnoerd lopen we naar boven en komen een andere Nederlandse touwgroep tegen, die we gisteravond ook in de hut hebben gezien.
Al met al is het 1000 meter stijgen vanaf de gletsjerbeek naar het Hauslabjoch, waar we uiteindelijk op uitkomen. Hier kunnen we het touw weer oprollen en de gordel, karabiners etc. weer opruimen in de rugzak.
Om ons heen zien we uit het dal optrekkende mist voorbijsnellen. De nabijgelegen Fineilspitze is af en toe te bespeuren als er een gat in het wolkendek wordt gevormd.
Rob en Bart hebben erg veel zin om die rotsgraat op te klauteren, de rest wil liever doorlopen naar de Similaunhut. Daarom besluiten we om hier te splitsen.
Van de andere Nederlandse touwgroep gaan er drie met R&B mee naar de Fineilspitze en één (Marleen) met ons mee naar de hut.
Joop is al eerder in die hut geweest en in zijn gedachten is het ongeveer 20 minuten lopen. We lopen eerst over een pad naar beneden en komen bij een monument ter nagedachtenis van de vondst van Ötzi. Dat is een lijk van een jager, die duizenden jaren geleden heeft geleefd en enkele jaren geleden opdook uit de gletsjer.
Verder voert de route over blokkenterrein en moeten we opeens flink klauteren. Een heuse rotsgraat en we moeten nog even flink klimmen om over de Jochköfel heen te komen. Dit is een onverwacht toetje dat prima in de smaak valt. Al met al blijkt het toch een uurtje lopen te zijn vanaf het Hauslabjoch naar de Similaunhütte.
Later in de middag komen de anderen ook aan in de hut. Ze hebben een mooie beklimming gedaan van de Fineilspitze.
De leden van de andere Nederlandse touwgroep zijn ‘not amused’. Ze hebben slaapplaatsen gereserveerd, maar daar weet de waardin echter niets van. Er wordt zelfs boze opzet gesuggereerd (vriendjespolitiek). Ze moeten het echter doen met een slaapplaats in het noodlager, waar ook een hippiestel met hond (Schnautsie der Berghund) vertoeft.
We eten ’s avonds gezamenlijk met de andere Nederlanders en drinken een glaasje wijn en een grappaatje. Onderwijl leren we van alles over 3D-modelling van kunststof producten en kent de nanotechnologie alras wat minder geheimen voor ons. Er is helaas geen beamer en whiteboard voorhanden.
