Vandaag staat de Wildspitze op het programma, de één na hoogste berg van Oostenrijk (3770 m). Het is nog donker als we opstaan om vijf uur.
We ontbijten in de vroege shift. Alle klimmers zitten om halfzes startklaar om als eerste de keukendeuren te bestormen zodra die door de huttenwaard geopend worden.
Die slag is ons en binnen no-time werken wij het ontbijtje weg.
We hebben zoveel mogelijk spullen achtergelaten in de hut en dat is goed te merken aan het gewicht van de rugzak. Wat een genot om met zo’n licht pukkeltje op je rug een berg op te struinen.
Door blokkenterrein en over een besteende gletsjer voert de route omhoog. We worden geflankeerd door een soort Catweazle die we ook al in de hut hadden gezien. C. is een oudere man die enigszins verdwaasd alleen de berg oploopt in een flink tempo.
In het routegidsje staat dat we over het Mitterkarjoch moeten. Dat zou een eenvoudige overschrijding moeten zijn, maar in de hut hebben we gelezen dat dit joch nu voorzien is van staalkabels om de klimmers te kunnen zekeren in de steile beklimming.
Op een gegeven moment komen we aan bij dit joch en blijkt dat er een staalkabel horizontaal is gespannen over een steil ijscouloir. Dat is echter al flink gesmolten, zodat de kabel eigenlijk te hoog gespannen is. Daardoor moet je wat toeren uithalen om je te kunnen inbinden in de daaropvolgende kabel. Deze passage wordt door ons ter plekke tot Hillary-step gedoopt.
Ook C. komt door deze lastige passage door zich aan te sluiten bij een gegidste touwgroep.
Rob en ik zijn al op het joch als we opeens een ijselijke kreet horen. We spoeden ons naar de rand van het joch en zien een persoon met een flinke snelheid de ijshelling afstuiteren. Een vreselijk gezicht. We staan aan de grond genageld en proberen te ontdekken of het niet iemand van onze touwgroep is. Gelukkig is dat niet het geval.
We vrezen het ergste, maar zien toch dat er leven in het poppetje zit. Een berggids snelt naar de gewonde en binnen tien minuten is er een helikopter ter plekke die een arts bij de gewonde neerlaat.
Wat is er gebeurd? Later blijkt dat het een oudere man is die in de rij stond op de Hillary-step. Hij had geen zin om te wachten, klikte zich los van de lijn en probeerde om zijn voorganger heen te komen. Daarbij verloor hij zijn evenwicht met als gevolg een val van ca. 150 meter op een steile ijshelling vol met ingevroren rotsen. Een vreselijke flipperkast. Later zei de huttenwaard dat de ongelukkige niets gebroken had en er afgekomen is met enkele hoofdwonden. In onderstaand krantenartikel staat te lezen dat hij wel zwaargewond is afgevoerd.
We proberen de beelden van daarnet uit ons hoofd te zetten en weer te concentreren op de rest van de tocht.
We zien diverse touwgroepen die allemaal hetzelfde doel hebben als wij vandaag. Er is een duidelijk spoor dat we volgen tot we enkele honderden meters hoger de rotsgraat bereiken die naar de top voert.
Daar rollen we het touw weer op en beginnen elk afzonderlijk aan de beklimming van de geëxponeerde rotsgraat. Hier en daar zit er nog sneeuw en ijs tussen de vastgevroren rotsen.
Om halfelf bereiken we de top van het dak van Oostenrijk. Berg heil!
Er worden weer veel kiekjes geschoten en alras blijkt het niet lonely-at-the-top te zijn.
We maken plaats voor onze achtervolgers en klauteren de graat weer af.
Opeens horen we weer een helikopter aankomen en zien dat deze landt op de col. Er wordt een klimmer opgepikt. Later horen we dat hij een spierblessure heeft en niet verder kon.
We keren terug op onze schreden en de Hillary-step nadert. Er worden al plannen uitgedacht om deze hindernis veilig en soepel te overbruggen. Uiteindelijk laat Bart ons één voor één abseilen en doet dat zelf ook. Zo komen we weer allemaal veilig op de lange verijsde gletsjer en sjokken op onze stijgijzers naar beneden.
Op het blokkenveld gaan Rob en ik in de hogere versnelling en springen van rotspunt naar rotspunt, zoals we dat ooit op de cursus hebben geleerd. Binnen no-time staan we weer op de morene, waar het pad naar de hut begint.
’s Avonds maken we plannen voor de laatste dag van deze tocht. Om weer bij de auto te komen moeten we dezelfde bergkam weer over die we vandaag beklommen hebben. De beste route voert weer via de Hillary-step.
Hans geeft aan dat hij liever met de bus naar de auto teruggaat en ik sluit mij daarbij aan. De andere drie zullen morgen over de uitstippelde route teruglopen.
Het keuzemenu bevat deze keer Gemzenragout waar we unaniem voor kiezen. Aus gezeignet!
