Vandaag staat er een mooie route op het programma die ons uiteindelijk naar het Hochjoch Hospiz, een hut op 2412 meter, voert. Hans besluit om alleen de snelle directe route te volgen, omdat hij niet helemaal in goede doen is.
Gevieren lopen we over een morene naar de Guslarferner. Ook deze gletsjer is al flink gesmolten. Aangelijnd gaan we in een flink tempo richting het Oberer Guslarjoch.
Bart probeert de andere touwgroepen voor te blijven en dat lukt alleen als we dit tempo doorzetten. De zon doet zijn best om de temperatuur nog wat verder op te zwepen en dat lijdt samen met de benodigde inspanning bij mij tot een spontane oververhitting. Het tempo moet wat omlaag en uiteindelijk bereiken we het Oberer Guslarjoch.
Daar laten we de rugzakken achter en gaan onaangelijnd verder naar de top van de Fluchtkogel (3500 m). Prachtig uitzicht is ons deel en we schieten natuurlijk veel foto’s.
Terug bij de col binden we weer in en ga ik voorop naar beneden over de langgestrekte Kesselwandferner. In de verte zien we het Brandenburgerhaus liggen en de route die vanaf een bergwand richting die hut voert. We lopen naar dat spoor en komen halverwege de gletsjer aan op een punt waar we via een rotspad verder kunnen naar ons einddoel. Daar zien we een hoogbejaard stel zich rustig inbinden aan een touw en in een zeer laag tempo vertrekken richting het Brandenburgerhaus.
We volgen het paadje dat op de kaart als Deloretteweg staat aangeduid. De gletsjer rolt als het ware aan het einde in een zeer traag tempo een steile rotswand af, waardoor er aan het oppervlak grote scheurden ontstaan. Dit verschijnsel wordt aper genoemd. Prachtige hoge ijsrichels, geschuurd en door erosie in veelvormige sculpturen gepolijst, banen zich een weg over de eronder liggende rotsformaties, die op hun beurt daardoor weer op een soortgelijke wijze zijn bewerkt. Het is vaak moeilijk om te onderscheiden wat nu van ijs is en wat van steen.
Bij het Hochjoch Hospiz (de hut) aangekomen treffen we tochtgenoot Hans weer, die gelukkig weer prima is opgeknapt.
’s Avonds krijgen we na de soep een bord met enkele stukken gekookte ham, blikgroente en puree. Ach ja, het is geen Jonny-Boer-maaltijd maar het vult. De verwachtingen over het toetje zijn dan ook niet al te hoog gespannen. We worden echter spontaan verrast door wat ons wordt geserveerd: zelfgemaakt Apfelstrudel met bosvruchtensaus!
Naast ons zit een groepje Nederlanders waarvan er één morgen zal worden opgehaald met een helikopter, omdat hij zijn enkel heeft gekneusd. Op een gegeven moment horen we een helikopter landen. Die blijkt niet te vroeg te zijn, maar er worden twee Nederlanders vermist bij de Weisskugel. Er wordt een zoekactie op touw gezet met behulp van de helikopter. Buiten is het al bijna donker.
