Na het uitgebreide ontbijt (versgebakken brood!) lopen we naar de Taschachferner. Het heeft vannacht wat gesneeuwd, zodat de bepoedersuikerde bergwanden ons decor vormen. Bart had het niet beter kunnen uitbeelden.
Op de gletsjer binden we ons in het touw en doen de stijgijzers aan. We lopen aangelijnd richting het Urkundsattel. Daar zien we twee sporen en kiezen voor het minder steile linker spoor. Dat blijkt uit te monden in een weerwar van ijsspleten en we moeten menig keer over de spleten heenstappen en zelfs zo nu en dan een sprongetje wagen. Er moet nog een ijsschroef aan te pas komen om ons te zekeren bij de oversteek van een wat bredere spleet en uiteindelijk komen we boven de spletenzone.
Dat geeft mij een voldaan gevoel dat we deze lastige passage als groep goed doorgekomen zijn. We lopen verder naar het Taschachjoch. Nu blijkt dat de gletsjer aan de andere kant al flink is afgesmolten en we zoeken naar een goede mogelijkheid om daar naartoe af te dalen. Er worden al plannen gemaakt om te abseilen, maar uiteindelijk vinden we een passage waarin we door een steil gruiscouloir kunnen afdalen en komen op de Gross Vernagtferner terecht. Daar besluiten we om direct door te lopen naar de Vernagthütte, gezien de verstreken tijd en de lange weg die we nog te gaan hebben.
Het landschap ziet er heel anders uit dan de kaart doet vermoeden, omdat de Gross Vernagtferner niet zo Gross meer is. We zoeken een goede weg naar beneden en dat lukt uiteindelijk met veel omwegen. Hans en Joop vinden een weg bovenlangs door de morene naar de Vernagthütte en de rest gaat via het pad onderaan de morene, bij de brug, weer omhoog naar de Vernagthütte. Daar komen we zo’n beetje allemaal tegelijk aan om half zes.
In het trockenraum trek ik mijn bergschoenen uit en de van gezond zweet doorweekte sokken. Het is gebruikelijk dat er in een berghut huttensloffen ter beschikking zijn. Er staan tientallen huttensloffen te wachten op de volgende gebruikers en ik zoek een mooi paar uit. Zowaar mijn maat en luxe uitgevoerd.
In deze hut ben ik tien jaar geleden geweest met de C1-cursus van de NKBV. Er is zo te zien niet veel veranderd. Voor de gelegenheid heb ik mijn tien jaar oude petje meegenomen met een geborduurde afbeelding van deze hut. Dat petje heeft mij wel wat beschermd tegen de zon, maar ik ben toch te zuinig omgesprongen met de zonnebrandcrème. Een rooie kop is het gevolg.
Het eten is er duidelijk niet op vooruitgegaan. Een smakeloze schnitzel met ondefinieerbare bijlage is ons deel na deze lange dag.
Na het toetje komt er een Duitser op mij af die ik al een tijdje zoekend heb zien rondlopen. Hij herkent duidelijk iets in mijn buurt waarnaar hij kennelijk op zoek is. Wat blijkt? Ik heb zijn privé-huttensloffen aan! Duizend excuses natuurlijk en ik ruil de prima zittende slippers voor een te krap stel roze instappers.
